Over 'monks' en 'monkeys'

Jongens en meisjes, wat een aandacht! Dat geeft een flinke energieboost zo op de eerste ochtend in Bangkok. (31 okt)Allereerst, Marijke, gefeliciteerd met je verjaardag, je bent nu al zo vaak jarig geweest, dat ik effe niet meer weet voor de hoeveelste keer het was (inmiddels is het vrijdag)
Over de reis heb ik niet veel te vertellen, die was lang en saai. Mijn hotel was (nog) niet van plaggen, maar een behoorlijk dure (9 euries) airco kamer, met eigen douche en toilet! :) En ja, Gabe, ik ben hier nu echt, niet jaloers zijn allemaal, gewoon die energie gebruiken om zelf ook te doen! :)
"De hele wereld wordt mijn vaderland" (vrij naar Erasmus)
Zo, mijn avontuur begon dus op Khoa san road, (de schrijfwijze en uitspraak van het Thai wordt voortdurend niet consequent gebruikt) eerst maar een duik in t zwembad, goed voor de warme spieren.
Daarna ben ik naar het huis van Jim Thompson gegaan; hij was een Amerikaan, die na de oorlog zich vestigde in Bankok en enorm veel heeft betekend voor de handel en vervaardiging van Thaise zijde. (vooral na de film " The king and I", moet je gaan zien dus!) In 1967 is hij tijdens een trip in Maleisie op onverklaarbare wijze verdwenen. Er is nooit meer iets van hem teruggevonden. Zijn huizen zijn musea geworden.
Interessant, voor een middag :)
Ik besluit nog een nacht te blijven en morgen naar Lopburi (de stad van de apen) te reizen.
Er moet natuurlijk ook gegeten worden, en ik zou niet stoer zijn als ik het thaise eten niet eet. Dus zoek ik de stalletjes op (ja, bange poeperds, ik kijk eerst even of de afwasteil wel door de beugel kan) en schuif aan bij de Thai.
Vriendelijk glimlachend werk ik de toch wel erg spicey gerechten naar binnen. Het is effe zweten, maar dan heb je ook wat!:) Ze vinden het leuk, die " Farang" in hun midden, ik ga me nu al een beetje een local voelen.
Ook in het verkeer, loop ik heel zelfverzekerd rond, ik wuif de tuk-tukkers glimlachend weg en steek brutaal mijn hand op als ik oversteek. Ik vergeet alleen steeds dat het verkeer links rijdt, dus je moet beginnen met brutaal naar rechts te kijken!!
Maar goed, op naar Lopburi dus. Naar het station Hua Lampung neem ik de bus, die met de open ramen, je kunt zelfs van de stank, de warmte en de drukte genieten, als je de tijd en de wil maar hebt. Wat een chaos! Dat kan alleen maar minder worden.
Op het station ontmoet ik twee meisjes, Lise uit Frankrijk en Karolien uit Duitsland: zij reizen samen en we kletsen honderduit over van alles:zij hebben met meervoudig gehandicapten gewerkt, Karolien is leraar, Lise woont in Bordeaux, dat alles schept een band dus. Jammer dat zij in Ayuthaya uitstappen, maar ze zullen uiteindelijk ook naar Chang Mai gaan, dus ik zie ze nog wel.
Omdat de trein verlaat is, kom ik pas laat in Lopburi aan. Het is al donker, maar als ik in mijn hotel ben ingecheckt, wil ik toch die apen nog zien.
In een steegje zitten ze. Het aantal is gelijk aan de gehele Indochinese bevolking!" Ik had toch nog een kaneelbroodje? " Ik geef het aan een klein aapje......Het hele volk staat op!!!
Gelukkig kan ik nog lekker hard rennen :):)
Morgen naar Chang Mai met de nachttrein, want 1 dagje apen is wel genoeg.
(zie filmpje, als t op deze pc lukt)

XXXX
Dee